proti - to be online
Czy możliwa jest opieka naprzemienna jeśli jeden z rodziców nie wyraża na nią zgody?
autor: r. pr. Marta Łubik-Piotrowska , kategoria: Opieka naprzemienna , data dodania: 13.01.2020

„Rozstaje się z żoną i chciałbym, abyśmy sprawowali opiekę nad synem w systemie naprzemiennym, gdyż dziecko jest mocno z nami związane. Żona niestety nie zgadza się na opiekę naprzemienną, czy mimo to sąd może ją orzec?”

 

Zgodnie z art. 58 § 1 kro, w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i o kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka.


W myśl zaś § 1a w/w przepisu, w braku porozumienia, o którym mowa wyżej sąd uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie.


A zatem, wskazać należy, iż sąd powierza rodzicom wspólne wykonywanie władzy rodzicielskiej w formie opieki naprzemiennej wtedy, gdy rodzice są w stanie się porozumieć co do kwestii opieki nad dzieckiem i gdy ma pewność, że rozwiązanie to jest dobre dla ich dziecka.


Biorąc pod uwagę, iż ustalając sposób wykonywania władzy rodzicielskiej sąd kieruje się przede wszystkim dobrem dziecka i dobro to jest kryterium najważniejszym może zdarzyć się sytuacja, w której mimo braku zgody jednego z rodziców sąd ustali opiekę naprzemienną. Jest to sytuacja w sądzie bardzo rzadko spotykana i ma miejsce wtedy, gdy biegli, po przeprowadzeniu szczegółowego i starannego badania psychologicznego zarówno rodziców, jak i dziecka wskażą w swojej opinii, że z punktu widzenia dobra dziecka opieka naprzemienna będzie najlepszym rozwiązaniem, gdyż jest ono związane silnie zarówno z matką jak i ojcem, zaś ustalenie miejsca zamieszkania dziecka przy jednym z rodziców i uregulowanie jego kontaktów z drugim mogłaby wpłynąć negatywnie na jego rozwój.

 

Podstawa prawna:

art. 58 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 682 z późn. zm.)

Komentarz do art. 58 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego pod red. J. Wiercińskiego, wyd. 1.